HISTORIA SZKOŁY

Rys historyczny budynków szkolnych i budynków związanych ze szkołą.

1. Budynek przy ulicy Poniatowskiego 5,
2. Budynek przy ulicy Kopernika.
3. Budynek przy ulicy Zamenhoffa (internat),
4. Budynek przy ulicy ks. bp Bogedaina (warsztaty szkolne).

PATRON SZKOŁY

Generał Zachariasz Józef Bem

Budynek przy ulicy Poniatowskiego 5.

Budynek przy ulicy Poniatowskiego istniał już na początku XIX wieku. Przed rokiem 60 – tym XIX wieku mieściła się w nim Wyższa Szkoła dla Dziewcząt (Hohere Tochterschulen). W latach 60 – tych XIX wieku przystąpiono do otwarcia Prywatnej Szkoły dla Dziewcząt o programie niższego gimnazjum. Zakład ten prowadziła panna von Triebenfeld. Uczennice miały możliwość po czwartej klasie gimnazjum wstąpienia na roczny kurs do Seminarium Nauczycielskiego, po którym zdobywały uprawnienia do objęcia posad nauczycielek w szkołach powszechnych. Już w roku 1875 wychodziły z murów tej szkoły pierwsze nauczycielki. Szkoła została rozwiązana w 1922 roku. powrót

Budynek przy ulicy Kopernika.

Budynek przy ulicy Kopernika, należący do kompleksu Koszar Ułańskich, został wybudowany w 1830 roku. Jeszcze w latach 30 – tych XX wieku na terenie Koszar Ułańskich stacjonował 3 – ci Szwadron Ułanów, którego dowódcą był rotmistrz Bolesław Dąbrowski a komendantem był ppłk Pałkowski. W latach późniejszych mieścił się w tym budynku Powiatowy Zarząd Spółdzielni Samopomoc Chłopska. Szkoła uzyskała budynek w 1954 roku. W ówczesnym czasie szkoła kształciła w następujących kierunkach:

1. Technikum Łączności,
2. Technikum Mechaniczne.

1. Technikum Samochodowe o specjalności "naprawa i eksploatacja pojazdów samochodowych",
2. Liceum Zawodowe o specjalności "mechanik pojazdów samochodowych",
3. Technikum Samochodowe po ZSZ o specjalności "naprawa i eksploatacja pojazdów samochodowych",
4. Zasadnicza Szkoła Zawodowa dla niepracujących o specjalnościach:

1. mechanik maszyn rolniczych,
2. ślusarz mechanik,
3. tokarz.

Budynek przy ulicy Zamenhoffa (internat).

Jeszcze w latach pięćdziesiątych XX wieku szkoła nie posiadała własnego internatu, a był on konieczny z powodu naboru kandydatów do szkoły ze sąsiednich województw. W tamtych czasach szkoła rezerwowała miejsca dla swoich uczniów (40 miejsc) w internacie przy Zasadniczej Szkole Zawodowej w Żorach. Zatem uczniowie musieli codziennie dojeżdżać dwadzieścia kilometrów do szkoły, co nie wpływało korzystnie na wyniki nauczania, jak również pojawiły się problemy wychowawcze związane z uczniami. Rok 1959, a dokładniej 26 lipca tegoż roku, zajmuje specjalne miejsce w historii szkoły, gdyż w tym roku oddano do użytku internat przy ulicy Zamenhoffa. Budowę rozpoczęto wiosną 1956 roku. Inwestorów było trzech, co miało ujemny wpływ na przebieg budowy. Internat został oddany do użytku niewykończony. Prace, mimo złożonych przez wykonawcę obietnic, nie zostały skończone do dnia 1 września 1959 roku. Budynek został tymczasowo podłączony do instalacji elektrycznej PKP, ale częste awarie sprawiły, że praca oraz warunki mieszkaniowe były poniżej wymaganego poziomu. Sytuacja ta zmieniała się dopiero w latach sześćdziesiątych XX wieku. W dniu 1 października 1959 roku w internacie mieszkało 138 wychowanków:

1. z Zasadniczej Szkoły Zawodowej - 57, w tym dziewcząt - 0,
2. z Technikum Łączności - 50, w tym dziewcząt - 42,
3. z Liceum Pedagogicznego - 28, w tym dziewcząt - 0,
4. z Liceum Ogólnokształcącego - 3, w tym dziewcząt - 3.

Kierownikiem internatu w tym czasie był pan Henryk Pogłodziński, dotychczasowy kierownik internatu przy Zasadniczej Szkole Zawodowej w Żorach, a wychowawcami byli: pan Henryk Gutowski, pan Henryk Jastrzębski oraz pani Danuta Nowatorska. W tamtych czasach szkoła miała problem ze skompletowaniem wykwalifikowanych pracowników internatu. Sytuacja ta poprawiła się dopiero w 1962 roku. W latach późniejszych dyrektorami internatu byli:

pan K. Chmiel,
pan Henryk Gutowski,
pan Hensel,
pan Gwiżdż,
pani Grażyna Dawiskiba,
pan Kurzyca.

Obecnie w budynku internatu mieści się Szkoła Specjalna, mieszkania prywatne, Biblioteka Pedagogiczna oraz Biblioteka Zespołu Szkół Samochodowych. powrót

Budynek przy ulicy ks. bp Bogedaina (warsztaty szkolne)

Na początku swej działalności szkoła borykała się z brakiem miejsca, gdzie uczniowie mogliby pobierać praktyczną naukę zawodu. W latach 50 – tych XX wieku, dla stworzenia warunków szkolenia praktycznego, utworzono skromny szkolny warsztat ślusarski. Później szkoła przejęła poniemiecki warsztat stolarski przy ulicy Kopernika 5 (dawniej ulica Wieczorka) oraz wydzierżawiono prywatny warsztat przy ulicy Mickiewicza. Oba warsztaty szkoła przejęła z parkiem maszynowym. W tym samym czasie szkoła zdobyła ujeżdżalnię po księciu pszczyńskim. Zamieniono ją na halę warsztatową. Jednak w krótkim czasie stracono ja na rzecz P.Z.G.S. Następnie, przy pomocy Zakładu Urządzeń Mechanicznych w Pszczynie, urządzono własny warsztat szkolny w baraku. Szkoła zdobyła 6 obrabiarek starszego typu oraz odpowiednią ilość narzędzi i przyrządów. Mimo starań dyrekcji, dopiero w 1964 roku, szkoła doczekała się własnego kompleksu warsztatowego, który powstał przy ulicy ks. bp Bogedaina. Na początku swej działalności warsztaty szkoliły mechaników rolniczych, ślusarzy oraz stolarzy. Dopiero w latach siedemdziesiątych XX wieku, gdy szkoła zaczęła kształcić mechaników samochodowych, warsztaty poddano reorganizacji w kierunku samochodowym. W tym czasie na terenie warsztatów szkolnych zorganizowano Stację Kontroli Pojazdów. Pod koniec lat dziewięćdziesiątych XX wieku wyposażenie Stacji Kontroli Pojazdów nie odpowiadało wymaganiom, więc dyrekcja szkoły zdecydowała się na inwestycję związaną z budową nowej Stacji Kontroli Pojazdów spełniającej współczesne wymogi. W tym celu w roku 19?? przebudowano budynek stolarni i zaadaptowano teren wokół owego budynku w celu reorganizacji dojazdu do Stacji Kontroli Pojazdów. powrót

Generał Zachariasz Józef Bem

Zachariasz Józef Bem urodził się 14 marca 1794r. w Tarnowie, w rodzinie mieszczańskiej, jako syn Andrzeja Bema – adwokata Sądu Szlacheckiego i Agnieszki z Gołuchowskich.

W 1809r., w wieku 15 – tu lat, wstąpił do armii Księstwa Warszawskiego dowodzonej przez ks. Józefa Poniatowskiego. Ukończył dwustopniową Szkołę Artylerii i Inżynierii i w randze porucznika wziął udział w kampanii napoleońskiej w 1812r., walcząc na północnym skrzydle wielkiej armii cesarskiej, w korpusie Macdonalda. Wyróżnił się w czasie obrony twierdzy gdańskiej, obleganej w 1813r. przez wojska koalicji antynapoleońskiej, za co został odznaczony krzyżem Legii Honorowej.

Po utworzeniu Królestwa Polskiego wstąpił do czynnej służby w armii, gdzie powierzono mu wykłady w Szkole Zimowej Artylerii. Równocześnie prowadził doświadczenia nad nowym rodzajem rakiet, tzw. kongrewskich, w celu wykorzystania ich w akcji bojowej. Wyniki badań opublikował w pracy pt. „Uwagi o rakietach zapalających” (1819), w praktyce zaowocowały one utworzeniem w armii polskiej, w 1823r., korpusu rakietników posługujących się wyłącznie bronią rakietową. Wsławił się w bitwach Powstania Listopadowego, gdzie powierzono mu dowództwo 4 – tej baterii artylerii lekkokonnej. Na jej czele zabłysnął brawurową szarżą artyleryjską w zwycięskiej bitwie pod Ostrołęką (25 maja 1831r.), ratując armie polską przed całkowitym pogromem.

Orzymał wtedy Złoty Krzyż Virtuti Militari, nominację na generała brygady oraz miano ”krwawej gwiazdy Ostrołęki”. Po upadku powstania razem z większością powstańców wyemigrował do Francji.

W Paryżu związał się z obozem ks. Adama Czartoryskiego. Brał czynny udział w organizacji ruchów niepodległościowych, zabiegał o formowanie legionów polskich. Z tego okresu pochodzi jego praca pt. „Pisma tyczące organizacji legii polskiej”.

Po kolejnej publikacji pt. „O powstaniu narodowym w Polsce” dokonał oceny powstania 1831r. dając program przyszłej walki. W okresie Wiosny Ludów przybył do Galicji i we Lwowie próbował stworzyć Gwardię Narodową. Zawiedziony w swych dążeniach udał się do walczącego Wiednia, gdzie otrzymał dowództwo sił rewolucyjnych broniących miasta przed wojskami habsburskimi.

Po kapitulacji Wiednia podążył na ogarnięte powstaniem Węgry, gdzie przywódca powstania Lajos Kossuth powierzył mu naczelne dowództwo armii w Siedmiogrodzie. Po zreorganizowaniu rozbitej armii w błyskawicznej ofensywie (od 23 grudnia 1848r. do 20 marca 1849r.) odniósł szereg zwycięstw nad Austriakami, wypierając ich zupełnie z Siedmiogrodu. Tutaj dokonał największych czynów bojowych swojego życia. Zdobył wielką popularność nie tylko wśród Węgrów, ale i skłóconych z nimi Serbów i Rumunów. Wkrótce po tym nadano mu przydomek „Ojczulka Bema” (Bem Apo), który przeszedł na Węgrzech do legendy. W ostatniej fazie powstania powierzono mu naczelne dowództwo armii węgierskiej. Po upadku rewolucji generał Józef Bem wraz z resztkami wojsk, przekroczył granicę turecką.

W Turcji zdecydował się przyjąć Islam, aby otworzyć sobie drogę do armii tureckiej, spodziewał się bowiem kolejnego konfliktu zbrojnego, który przyczyniłby się do pokonania zaborczych mocarstw i oswobodzenia Polski. Niewiele jednak mógł zdziałać służąc w armii tureckiej w randze marszałka, jako Murad Pasza, gdyż rząd turecki pod naciskiem Austrii i Rosji został zmuszony do rozproszenia emigrantów.

Bem został przeniesiony do Aleppo, miasta położonego na skraju Pustyni Syryjskiej, gdzie wskutek febry zmarł 10 grudnia 1850r. Pochowano go na miejscowym cmentarzu muzułmańskim Dżebel el Isam.

Prochy generała Józefa Bema zostały przewiezione do Ojczyzny w 1929r. i złożone 30 czerwca tegoż roku w Mauzoleum w Tarnowie. powrót